Το άδοξο τέλος των κομματικών υποψηφιοτήτων στις δημοτικές εκλογές του Ωραιοκάστρου. Περίπτωση Εδιρνέλη και Θεμελή.

Ιουλίου 9, 2014
Από

Του Δημήτρη Λιοτήρη.

Ο χαρακτηρισμός «κομματική» υποψηφιότητα δεν εμπεριέχει κατά ανάγκη κάτι αρνητικό. Χρησιμοποιείται απλά στην συγκεκριμένη περίπτωση γιατί αυτοί οι δύο υποψήφιοι, ήταν οι μόνοι που  είχαν και την επίσημη στήριξη των κομμάτων τους. Το άδοξο τέλος προκύπτει από τα τελικά αποτελέσματα των δημοτικών εκλογών, αφού καμιά από αυτές  τις δύο υποψηφιότητες δεν στάθηκε ικανή όχι μόνο να διευρύνει την εκλογική βάση των κομμάτων που τους υποστήριζαν, αλλά ούτε καν να συγκεντρώσει έστω και την υποστήριξη του συνόλου των  ψηφοφόρων  των κομμάτων τους. Τόσο στον πρώτο γύρο,  όσο και στο δεύτερο, όπως θα δούμε,  όπου οι ψηφοφόροι δεν ακολούθησαν τις τοποθετήσεις τους για άκυρο, αποχή  ή λευκό.

Ας τα δούμε  αναλυτικά.

Ο Θεμελής με το 4,77%  στις δημοτικές εκλογές, πήρε το 86,5% από το ποσοστό 5,51% του ΚΚΕ στις ευρωεκλογές του Μαΐου. Αντίθετα ο έτερος κομματικός υποψήφιος ο Εδιρνέλης με το 7,05% πήρε το 31%, το 1/3 δηλαδή,  από το ποσοστό 22,18% του ΣΥΡΙΖΑ στις ευρωεκλογές. Που σημαίνει ότι  τα 2/3 των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ δεν ακολούθησαν την υποψηφιότητα Εδιρνέλη και έκαναν άλλες επιλογές στον πρώτο γύρο.

Αλλά και στο δεύτερο γύρο τα πράματα δεν εξελίχθηκαν όπως θα τα ήθελαν οι κομματικοί υποψήφιοι και σύμφωνα με τις τοποθετήσεις τους.  Εδώ στην ανάλυσή μας για τον δεύτερο γύρο, επειδή δεν μπορούμε να ξεχωρίσουμε τους ψηφοφόρους του Θεμελή και του Εδιρνέλη, θα τους αντιμετωπίζουμε ενιαία, σαν 11,82% που πήραν και οι δύο μαζί στον πρώτο γύρο.

Για τον δεύτερο γύρο και  ο Εδιρνέλης και ο Θεμελής είχαν σχεδόν ταυτόσημη θέση. Κάλεσαν τους ψηφοφόρους τους να καταδικάσουν τους δύο υποψήφιους, Σαραμάντο και Γαβότση, σαν εκπροσώπους της Τρόικας, των μνημονίων και άλλων δαιμόνων,  με  λευκό,  άκυρο ή ακόμη και με  αποχή.

Μόνο οι μισοί  σχεδόν ψηφοφόροι  τους ακολούθησαν, ενώ  οι άλλοι μισοί δεν πείστηκαν για την ορθότητα της  θέσης  τους  και ψήφισαν έναν από τους Σαραμάντο ή Γαβότση.  Η αποχή μεταξύ α΄ και β΄ γύρου αυξήθηκε κατά +1,97% , ενώ τα Άκυρα/Λευκά  κατά +4,54%. Που σημαίνει ότι από το ποσοστό 11,82% του πρώτου γύρου των  Εδιρνέλη – Θεμελή, μόνο το 6,51% τους ακολούθησε, ενώ το υπόλοιπο απλά τους εγκατέλειψε.

ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΡΙΝΟ ΣΤΟ ΚΟΜΜΑΤΙΚΟ ΧΡΙΣΜΑ. ΞΕΠΕΡΑΣΜΕΝΕΣ ΕΠΟΧΕΣ.

Το πρώτο συμπέρασμα που βγαίνει αβίαστα είναι ότι κανένας ψηφοφόρος δεν μπορεί να θεωρείται δεδομένος ακόμη και του ΚΚΕ.  Και ότι πέρασε η εποχή που αρκούσε η υπόδειξη από ένα κόμμα για έναν υποψήφιο και αμέσως οι ψηφοφόροι του στοιχίζονταν αυτόματα πίσω από τον «τυχερό»  υποψήφιο, που είχε το μαγικό χρίσμα.

Σε αυτές ειδικά τις δημοτικές εκλογές και ειδικότερα για τους μικρούς δήμους σαν του Ωραιοκάστρου, το κομματικό χρίσμα δεν παίζει κανέναν ρόλο ή εάν  παίζει  είναι αρνητικός.  Για αυτό εξάλλου και δεν επιδιώχτηκε από κανέναν άλλον υποψήφιο να πάρει το χρίσμα ή την υποστήριξη κάποιου κόμματος.

Και ο Σαραμάντος και ο Γαβότσης και ο Παπακωνσταντίνου επιδίωξαν να έχουν στους συνδυασμούς τους άτομα από όλους τους κομματικούς χώρους, ή στην καλύτερη περίπτωση να είναι οι συνδυασμοί τους υπερκομματικοί.

Μια τακτική που ακολουθούσε και η Αριστερά κατά το παρελθόν, τότε που  είχε δημιουργήσει  παράδοση στην τοπική αυτοδιοίκηση. Και κατάφερνε να συμμετέχουν στα ψηφοδέλτια της υποψήφιοι  ακόμη και από τον συντηρητικό χώρο. Με αυτόν τον τρόπο παρότι υστερούσε σε κομματικές δυνάμεις κατόρθωνε και εξέλεγε δημάρχους σε όλους σχεδόν τους περιφερειακούς δήμους της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης, γιατί συνέδεε της πολιτική της κατεύθυνση με την τοπική διάσταση, χωρίς αφορισμούς και αποκλεισμούς.

Τελικά  στις δημοτικές εκλογές του Ωραιοκάστρου, οι δύο κομματικοί υποψήφιοι που κατέλαβαν τις δύο τελευταίες θέσεις δεν κατόρθωσαν να εκφράσουν μια κοινωνική δυναμική ανατροπής, που θα οδηγούσε τα ψηφοδέλτια τους σε καλύτερες επιδόσεις ή  ακόμη και στη διοίκηση.

Είναι χαρακτηριστικό ότι κατά την προεκλογική περίοδο δεν ανέδειξαν με πρωτοβουλία τους κανένα τοπικό θέμα, όπως π.χ ο Παπακωνσταντίνου με την ανάδειξη της ακαταλληλότητας του νερού στο Δρυμό, και  περιορίστηκαν στις εύκολες γενικολογίες της κεντρικής πολιτικής  γραμμής του κόμματος, περί μνημονίων και Καλλικράτη, χωρίς όμως να έχουν τη δυνατότητα να την επεξεργαστούν και να την συνδέσουν με τα τοπικά ζητήματα του Ωραιοκάστρου.

Με αποτέλεσμα να γίνει αισθητή από τους ψηφοφόρους η απουσία εναλλακτικού σχεδίου για το Δήμο, αφού καθόλη τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου πέραν των παραπάνω, αρκέστηκαν ο μεν Εδιρνέλης στην επίρριψη των ευθυνών στην κεντρική εξουσία και τα μνημόνια,  ο δε Θεμελής επιπλέον στον καπιταλισμό.

Πέντε χρόνια είναι πολλά για τέτοια μικρά ποσοστά. Ακόμη και για το ΚΚΕ που ζει στο δικό του κόσμο. Ειδικά όμως για τον ΣΥΡΙΖΑ υπάρχουν δύο ενδεχόμενα. Ή να αυξήσει περαιτέρω τα εκλογικά ποσοστά του και να αναλάβει ακόμη και κυβερνητικές ευθύνες, που σημαίνει ότι οι νέες δυνάμεις που θα τον προσεγγίσουν θα επιδιώξουν να εκφραστούν  στις επόμενες δημοτικές εκλογές για να επιτύχουν καλύτερες επιδόσεις από τις προηγούμενες ή θα αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση για τα ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ, οπότε δεν θα υπάρξει καθόλου ενδιαφέρον, ούτε φυσικά  και από τις προηγούμενες υποψηφιότητες.

 

Μοιραστείτε το άρθρο!!!

    Σχολιάστε

    Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν κοινοποιείται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

    *


    3 × 1 =