• .
  • .
  • .

«Έχεις μείνει ποτέ απλήρωτος κε Γαβότση και να μην έχεις να ταΐσεις τα παιδιά σου;». Ξέρεις τι είναι να είσαι απλήρωτος και απολυμένος συμβασιούχος;

Απριλίου 20, 2016
Από

Φώναζε μια συμβασιούχος  το βράδυ της Τρίτης στη συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου, που έγινε γνωστό σε όλη την Ελλάδα.

«Μόνιμος συμβασιούχος», είναι το εργασιακό καθεστώς  που έχει καθιερωθεί  τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα.  Εάν συμβασιούχος σημαίνει δουλειά για μερικούς μήνες το χρόνο με πενιχρούς μισθούς και  ουσιαστικά μισή δουλειά και μισή ζωή, φανταστείτε τι σημαίνει να είσαι απλήρωτος κι απολυμένος συμβασιούχος.  Καθόλου ζωή!

Σαν συμβασιούχος ζεις με  την εφιαλτική αγωνία της επαναπρόσληψης .   Σαν απλήρωτος κι απολυμένος συμβασιούχος, απλά δεν μπορείς  να ζήσεις. Περνούν τα χρόνια και μαζί με αυτά η διάθεση και η ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο. Δεν μπορείς να ζήσεις με αξιοπρέπεια, γιατί δεν έχεις  χρήματα ούτε για το καθημερινό ψωμί, ούτε για τα ψώνια στο σούπερ μάρκετ. Το ψυγείο δεν γεμίζει ποτέ, είναι μόνιμα άδειο. Ζεις μια τραγωδία γιατί δεν έχεις να πληρώσεις το νοίκι και τους άλλους λογαριασμούς. Άμα είσαι και γονιός σφίγγεις τα δόντια και συνεχίζεις.

 Παίρνεις από τους παππούδες, παίρνεις δανεικά από τους φίλους και τους συγγενείς για το ψωμί και το γάλα των παιδιών. Τα παιδιά είναι τα πρώτα που καταλαβαίνουν και σταματούν από μόνα τους τα παιδιάστικα «θέλω» και τις άλλες  απαιτήσεις ακόμη και για το κολατσιό στο σχολείο. Λες κι ωριμάζουν μονομιάς κι αποχαιρετούν γρήγορα τον κόσμο της παιδικής αθωότητας, για να ρθουν μια ώρα αρχύτερα   στον  παραλογισμό των ενηλίκων για να σε συμπαρασταθούν.   

Το καταλαβαίνουν και κάποιοι από τους φίλους και τους συγγενείς, που θα σου σφίξουν το χέρι, θα σε συμπαρασταθούν, θα ανοίξουν την αγκαλιά τους και όσοι έχουν τη δυνατότητα θα μοιραστούν τα λίγα χρήματα που έχουν για να την «βγάλεις» και να καλύψεις τις βασικές ανάγκες.  Πρέπει όμως σε αυτές τις ακραίες και δύσκολες συνθήκες να μείνεις όρθιος .  Γιατί μόνο σε αυτόν το δρόμο του αγώνα, της τιμής  και της περηφάνιας θα συναντήσεις κι αυτούς που θα σε συμπαρασταθούν, το ΕΚΘ, το σωματείο  και στο τέλος θα κερδίσεις.  Θα κερδίσεις και τους μισθούς που αρνείται να δώσει η διοίκηση Γαβότση και τις θέσεις δουλειάς, αλλά και  την αξιοπρέπεια.

 «Αυτοί που βρίσκονται ψηλά
Θεωρούνε ταπεινό
Να μιλάς για το φαΐ
Ο λόγος; Έχουνε κι όλας φάει

….

Οι άνεργοι πεινούσαν
Τώρα πεινάνε κι όσοι εργάζονται

Αυτοί που αρπάνε το φαΐ απ’ το τραπέζι
Κηρύχνουν τη λιτότητα

Αυτοί που παίρνουν όλα τα δοσήματα
Ζητάνε θυσίες»

 

Ποίημα του  Μπέρτολντ Μπρεχτ που γράφτηκε το 1939… Θα μπορούσε όμως κάλλιστα να είχε γραφτεί στις μέρες μας και ειδικά για το δήμο Ωραιοκάστρου.

Μοιραστείτε το άρθρο!!!

    Σχολιάστε

    Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν κοινοποιείται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

    *


    8 − 2 =