• .
  • .
  • .

Μαρία Κουτσανοπούλου: Από «Τα χέρια δε χτυπάνε, τα χέρια αγαπάνε» στο «Χαρτί τσαλακωμένο».

Φεβρουαρίου 8, 2017
Από

Η νηπιαγωγός στο Ωραιόκαστρο κα Μαρία Κουτσανοπούλου συνεχίζει με μεγάλη επιτυχία τη συγγραφική της δραστηριότητα στον τομέα του παιδικού βιβλίου. Το 2015 κυκλοφόρησε  «Τα χέρια δε χτυπάνε, τα χέρια αγαπάνε».

Ένα πρωτότυπο  συλλογικό έργο των  νηπίων του 1ου ολοήμερου νηπιαγωγείου Παλαιοκάστρου  με την επιμέλεια των κειμένων της Βιργινίας Αρβανιτίδου και με υπεύθυνη νηπιαγωγό και εικονογράφησης  την  Μαρία  Κουτσανοπούλου. 

Το εικονογραφημένο αυτό βιβλίο ανήκει στην κατηγορία «συμπεριφορές» γιατί  καταπιάνεται με το φαινόμενο της βίας και γνωρίζει  εκδοτική επιτυχία, αφού πάει για τρίτη έκδοση. Είχε προηγηθεί το 1ο βραβείο πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης Δ. Θεσσαλονίκης 2014.

«Μπορεί να κάνει ένα χέρι όταν είναι λυπημένο; Υπάρχουν πολύχρωμα χέρια; Και αν ναι πως αποκτούν τα χρώματά τους; Ένα παραμύθι με χέρια που… αγγίζουν το φαινόμενο της βίας… δίνουν απλόχερα την αγάπη τους και… ανοίγουν πολλά παράθυρα στη χρωματιστή πλευρά της ζωής.

 

«Χαρτί τσαλακωμένo»

Το 2016 έρχεται το  «Χαρτί τσαλακωμένo». «Ένα αισιόδοξο παραμύθι. Ο ήρωας είναι ένα κομμάτι χαρτί, μια σκισμένη σελίδα από τον Ερωτόκριτο, που βρίσκεται τσαλακωμένο μέσα σε ένα βιβλιοπωλείο. Ένα χαρτί που ταξιδεύει με τη φαντασία. Ένα χαρτί που μας μιλά, με έναν απρόσμενο τρόπο, για εκείνους που  «τσαλακώνονται»  αλλά δεν το βάζουν κάτω.

Για εκείνους που δεν σταματάνε να ονειρεύονται ποτές και ίσως γι΄ αυτό, καταφέρνουν να κάνουν τα όνειρά τους πραγματικότητα!»

Η παρουσίαση αυτού του βιβλίου θα γίνει την Κυριακή 12/2 ώρα 18:00 στο «ΠΑΥΛΟΣ ΜΕΛΑΣ». Με αφήγηση Πέννη Γραικού, χορό Βογιατζή Φωτεινή και μουσική Μητσόπουλου Μηνά.

Όλες οι ζωές να κάνουν το σεργιάνι τους στη γη φορώντας πολύχρωμα φορέματα.

Η  Μαρία Κουτσανοπούλου είναι μια  εργαζόμενη μητέρα δύο παιδιών και βρίσκει χρόνο και χώρο για τις συγγραφικές της αναζητήσεις και αγάπη για όλα τα παιδιά.

«Η ζωή του καθενός, μια όμορφη γυναίκα μ’ ένα ολόλευκο, μακρύ φόρεμα.

Εγώ μόλις αντίκρισα τη δική μου σε κάποιο στενό της Θεσσαλονίκης, ένιωσα την ανάγκη να πιαστώ από το φόρεμά της και να το κάνω πολύχρωμο.

Τότε ήταν θαρρώ που γέμισαν τα χέρια μου χρώματα και το μυαλό μου φαντασία. Μ’ αυτά τα δύο πορεύομαι μέχρι και σήμερα και ζωγραφίζω της ζωής μου το φουστάνι. Αχώριστοι σύντροφοι σ’ αυτή μου την πορεία, τα παιδιά.

Έγινα μητέρα και νηπιαγωγός για να ‘μαι μαζί τους. Για να τους μαθαίνω πώς να βάζουν χρώμα στη δική τους ζωή και εγώ να τα βλέπω και να συνεχίζω να ζωγραφίζω σαν παιδί.

Τι θα ‘θελα;

Όλες οι ζωές να κάνουν το σεργιάνι τους στη γη φορώντας πολύχρωμα φορέματα».

Μοιραστείτε το άρθρο!!!

    Σχολιάστε

    Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν κοινοποιείται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

    *


    7 − 2 =