ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ--ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ- ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ- ΝΕΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟ
  • .
  • .
  • .

ΔΑΟΥΤ ΜΠΑΛΗ (Παλαιόκαστρο)– ΩΡΑΙΟΚΑΣΤΡΟ. «Καιρός» για ιστορία.

Ιουνίου 26, 2018
Από

Το 1910 δεν υπήρχε Ωραιόκαστρο, υπήρχε μόνο ο οικισμός του Δαούτ Μπαλί, στο σημερινό Παλαιόκαστρο και ο πληθυσμός του ήταν: «186 ορθόδοξοι Έλληνες και 60 Σχισματικοί Βουλγαρίζοντες. Εσχάτως η Βουλγαρική προπαγάνδα προσεπάθησεν, αρωγή της εξουσίας, να καταλάβη τον Ελληνικόν ναόν, αλλά επανειλημμέναι αυτής απόπειραι απέτυχον» [Χαλκιόπουλος 1910, 3].

Το 1913 ο πληθυσμός του Δαούτ Μπαλή, υποδιοικήσεως Θεσσαλονίκης ήταν, 144 κάτοικοι (92 άρρενες και 52 θήλεις) [Απαρίθμηση 1913, 11]. Προφανώς η πληθυσμιακή μείωση να οφείλονταν στην μετεγκατάσταση των Βουλγάρων.
Ο οικισμός προσαρτάται στη κοινότητα Νεοχωρούδας, με Βασιλικό διάταγμα 28.6.1918 (ΦΕΚ 152/2.7.1918) [Χουλιαράκης 1975, 134].

Με την απογραφή του 1920, εμφανίζεται μια αύξηση κατοίκων που φτάνουν τους 345 (175 άρρενες, 170 θήλεις) .

Έρχονται οι πρώτοι

πρόσφυγες από τον

Πόντο.

Οι πρόσφυγες προέρχονταν από τα χωριά της επαρχίας Αργυρούπολης, Μούζαινα, Τσιμερά, Χατς (=Σταυρός), Άγιος Φωκάς, Κρώμνη, Σούρμενα, Σίστε, Λωρία και από τα χωριά της Ματσούκας.

Η διαδικασία της εγκατάστασης άρχισε το 1922 και ολοκληρώθηκε το 1930, με την προσέλευση και άλλων Ποντίων προσφύγων από το Σταυρίν και την περιοχή του Καυκάσου. Συνολικά 183 οικογένειες αποτέλεσαν τους πρώτους κατοίκους της περιοχής, οι οποίοι κρύβοντας βαθιά μέσα τους την πίκρα και τη νοσταλγία για τις αλησμόνητες πατρίδες, άρχισαν τον αγώνα επιβίωσης και ενσωμάτωσης στον Εθνικό κορμό της νέας τους πατρίδας.

Μαζί φέρανε και τα ήθη, τα έθιμα, τα σύμβολα της τοπικής συλλογικής ταυτότητας.

 Δημιουργείται το

Ωραιόκαστρο μεταξύ

του Δαούτ Μπαλή και

Ακ Μπουνάρ

(Ασπρόβρυση ή Μπατέικα)

Η περιοχή παρουσιαζόταν, ως προς τη μορφολογία του εδάφους, με πολλούς λόφους, υψώματα και ποικίλες χαραδρώσεις, από μικρές μέχρι μεγάλες, με μια ανηφορική κλίση του εδάφους από νότο προς βορρά αρκετά μεγάλη, που καθιστούσε το τοπίο αμφιθεατρικό, που κατέληγε στα βορειοδυτικά σε ορεινό όγκο, χαμηλού σχετικά ύψους 450 μ. περίπου, που το προστάτευε από τον ισχυρό βόρειο άνεμο, που έπνεε την εποχή εκείνη, τον επονομαζόμενο «βαρδάρη».

Μέσα στη φτώχεια και τη στέρηση, οι πρόσφυγες αρχίζουν να οργανώνουν το χώρο τους, ξεχερσώνουν τα χωράφια, άλλοι μεν κατασκεύασαν πρόχειρες κατοικίες από πλιθιά, μικρών διαστάσεων, επειδή τα οικονομικά τους ήταν προβληματικά και οι ανάγκες πλείστες όσες, άλλοι δε φιλοξενήθηκαν στα χαμηλά, στενόμακρα σπίτια που εγκατέλειψαν οι Τούρκοι κατά την αναχώρησή τους.

Τα σπίτια αυτά ήταν πρόχειρα στην κατασκευή, ετοιμόρροπα και πρωτόγονα στην εμφάνιση.
Μεγάλες οι δυσκολίες προσαρμογής στις νέες συνθήκες διαβίωσης των πρώτων κατοίκων ασχολούμενων με τη γεωργία, την κτηνοτροφία, χωρίς να είναι γεωργοί ή κτηνοτρόφοι. Κουβαλούν τα πουρνάρια στη Θεσσαλονίκη για να τα πουλήσουν ως καυσόξυλα, κάνουν διάφορες δουλειές του ποδαριού.

«Η κοινότης Δαούτ Μπαλή, μετονομάζεται εις κοινότητα Ωραιοκάστρου και ο ομώνυμος αυτή συνοικισμός Δαούτ Μπαλή εις Ωραιόκαστρον (Υποδιοίκησις Θεσσαλονίκης), διάταγμα 31.8.1926 (ΦΕΚ 346/4.10.1926) [Χουλιαράκης 1975, 258]». Με το ίδιο Φ.Ε.Κ μετονομάζεται και ο συνοικισμός Ακ Μπουνάρ σε Ασπρόβρυση.(που ανήκει διοικητικά στο Μελισσοχώρι).
Είχε προηγηθεί η σύσταση κοινότητας με το όνομα Δαούτ Μπαλή στις 30 Ιουνίου 1926 (Φ.Ε.Κ).

Προφανώς, μετά την συμφωνία – απόφαση της γενικής συνέλευσης των κατοίκων για την μετονομασία σε Ωραιόκαστρο, εκδόθηκε νέο διάταγμα, με νέο Φ.Ε.Κ. στις 4 Οκτωβρίου 1926.

Το 1928 ο πραγματικός πληθυσμός της κοινότητος Ωραιοκάστρου ήταν 781άτομα (378 άρρενες και 403 θήλεις), εκ των οποίων 297 ήταν πρόσφυγες ελθόντες μετά τη μικρασιατική καταστροφή Υπήρχαν 611 δημότες παρόντες στην κοινότητα και 170 δημότες άλλων δήμων.

Ωραιόκαστρο - Οικογένεια Κυριακίδη (1947) με το "επιχειρηματικό δαιμόνιο".

Το 1932, γίνεται η αναδιανομή γαιών, με την οποία αποκαθίστανται οι πρόσφυγες και οι γηγενείς ακτήμονες του Παλαιοκάστρου και το 1939 η διανομή των οικοπέδων. Η ζωή των προσφύγων αλλάζει, όπως αρχίζει να αλλάζει και ο τόπος.

Τα πλίνθινα σπίτια αντικαθίστανται με πέτρινα και τα πέτρινα με σύγχρονα. 
Πραγματικός πληθυσμός 726 κάτοικοι (369 άρρενες και 357 θήλεις) [Απογραφή 1940, 167].

Το 1981 ενώνεται με το συνοικισμό Ωραιοκάστρου και ο μικρός οικισμός Ασπροβρύσης, με 178 άτομα και σύγχρονες περιποιημένες κατοικίες, ο οποίος μέχρι τότε υπάγονταν στην κοινότητα Μελισσοχωρίου.

Η έκταση αυτή, μεταξύ του Δαούτ Μπαλή (σημερινού Παλαιοκάστρου) και τις άκρες του οικισμού Ακ Μπουρνάρ (Ασπροβρύση), στο βόρειο οικιστικό άκρο του σημερινού Δήμου, επιλέχθηκε από την επιτροπή αποκατάστασης προσφύγων για την ίδρυση του συνοικισμού των Ποντίων προσφύγων. Στο σημείο αυτό, παραθέτω την παρακάτω πληροφορία, σχετική με τον οικισμό Ακ Μπουρνάρ.

Επί Οθωμανοκρατίας αποτελούσε τσιφλίκι του Τσιαμίλ Μπέη και ανήκε διοικητικά στη κοινότητα της Μπάλτζας. Η έκτασή του έφθανε έως το Δαουτ Μπαλή. Η περιοχή διέθετε καλλιεργήσιμη γη, την οποίαν καλλιεργούσαν Έλληνες κολίγοι και εποχικοί εργάτες από το Δαουτ Μπαλή, καθώς και βοσκότοπους, τους οποίους νοίκιαζε ο τσιφλικάς σε κτηνοτρόφους. Μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους, ο Τσιαμίλ Μπέης κατέφυγε στη Θεσσαλονίκη, από όπου διαχειρίζονταν το τσιφλίκι του. Νοίκιασε τα βοσκοτόπια σε τρεις οικογένειες κτηνοτρόφων από τα Μεγάλα Λιβάδια του όρους Πάικου, οι οποίοι και παρέμειναν μετά την αποχώρηση των Τούρκων και αποτέλεσαν τον πυρήνα του οικισμού.

«Το σύγχρονο Ωραιόκαστρο» του Δρ Ευαγ. Χεκίμογλου, ιστορικού της οικονομίας.

Και μετά ήρθαν οι

μεζονέτες….

Μοιραστείτε το άρθρο!!!

    Σχολιάστε

    Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν κοινοποιείται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

    *


    × 9 = 27