Tελικά έφυγε νύχτα από το Ωραιόκαστρο και χωρίς να τελειώσει τη θητεία του.

Ιουνίου 4, 2019
Από

Μας άφησαν γεια....κρίμα.

Μια προφητεία – πρόβλεψη που ειπώθηκε από τον πρώτο κι όλας χρόνο του δημάρχου Α. Γαβότση, επαληθεύτηκε. Όταν άρχισαν να παίρνουν  π.χ αποφάσεις για «μελέτες»  του τύπου «ανακύκλωση του τηγανέλαιου», κάποιος είπε ότι «θα φύγει νύχτα και πριν ολοκληρώσει την θητεία του», έτσι κι έγινε.

Αλλά ας τα πάρουμε από την αρχή. Στην κυριολεξία νύχτα έφυγε από το Ωραιόκαστρο και από το δημαρχείο ο απερχόμενος δήμαρχος Α. Γαβότσης, χωρίς καν να ολοκληρώσει τη θητεία του και τον απογευματινό καφέ του.   Το απόγευμα  της Κυριακής και πριν ακόμα βγουν τα τελικά  αποτελέσματα, όταν πια το πήρε απόφαση  ότι δεν ανατρέπεται το σε βάρος του κλίμα,  τα παράτησε όλα,  σηκώθηκε και έφυγε τρέχοντας. Δεν έμεινε ούτε να πάει να δώσει τα τυπικά συγχαρητήρια στον νικητή.  

Ένοιωθε το κύμα της αγανάκτησης που πλησίαζε και δεν ήθελε να είναι εκεί την ώρα που θα έσκαζε μπροστά στα μούτρα του. Το κύμα του  80% του Ωραιοκάστρου που τον απέρριπτε, ήταν γιγάντιο  και δεν θα άφηνε τίποτα όρθιο στο διάβα του.

Έμαθε τα «αυτοδιοικητικά»  στα ρηχά νερά του χωριού του. Οι απαιτήσεις περιορισμένες. Η αναπαραγωγή του παλαιού κοινοτάρχη της δεκαετίας του ΄60 ήταν αρκετό και προφανώς το πρότυπό του. Ακόμα και χωρίς νερό που είχε αφήσει τους  συγχωριανούς  του,  αυτοί τον ανέχονταν. Η εικόνα του επιτυχημένου και πάμπλουτου γιατρού αρκούσε. Δεν αρκούσε όμως για το Ωραιόκαστρο. Είχε πολλούς τέτοιους. 

Για να επιπλεύσει στα βαθιά νερά του Ωραιοκάστρου, χρειάζονταν να ξέρει μπάνιο.  Όμως τόσο τα ρηχά νερά του χωριού του, όσο  και ο ναρκισσισμός του δεν του το  επέτρεψαν και   δεν κατάφερε να μάθει  ποτέ.  Τα διάφορα μπρατσάκια και τα σωσίβια που χρησιμοποίησε δεν ήταν αρκετά για να επιπλεύσει κι έτσι βούλιαξε. Μαζί και ο Δήμος.

Ο Δήμος  πήγαινε από το κακό στο χειρότερο. Παρέλυσαν ακόμα και οι υπηρεσίες του.  Κι όλες οι προσπάθειες που είχαν γίνει το τελευταίο διάστημα με αφορμή τη χρηματοδότηση  που είχε δώσει η κυβέρνηση σε όλους τους  δήμους με το πρόγραμμα «ΦΙΛΟΔΗΜΟΣ» για να παρουσιαστούν ως έργα,  πήγανε χαμένες.

Στην απελπισία τους -όπως γίνεται συνήθως-   υπερεκτίμησαν   το αποτέλεσμα των προεκλογικών μπαλωμάτων- έργων, επενδύοντας ταυτόχρονα και στις  αναφορές  για τη δήθεν εμπειρία, της  γνώσης  και της συνέχειας. Ήταν ήδη αργά. Δεν έπειθε  κανέναν. Ούτε τους αντιδημάρχους του.

Αυτό που δεν ήξεραν και το έμαθαν τώρα, ήταν ό,τι μια παράταξη που εξαρχής δεν μπαίνει στις εκλογές με δυναμική νίκης,  τότε το πιο  πιθανό είναι να καταλήξει με μια ισχυρή δυναμική ήττας. Και αυτό έγινε. Η παράταξη του Γαβότση  απέκτησε μια πολύ ισχυρή δυναμική ήττας. Ούτε τα «στημένα»-εκ του  αποτελέσματος- γκάλοπ που κυκλοφόρησαν κι έδιναν πρώτο τον Γαβότση, κατάφεραν να ανατρέψουν ή να περιορίσουν έστω την δυναμική της ήττας.

Σε αυτές τις περιπτώσεις τη  δυναμική νίκης εξασφαλίζει  ο υποψήφιος και η παράταξη που θα εκφράζει   το νέο και το καινούριο και που δεν έχει  φυσικά καμιά σχέση με την απερχόμενη διοίκηση. Οι γνωστές χυδαίες επιθέσεις δε του Γαβότση  στον Τσακίρη, από την μια έδειχναν ποιον  φοβάται  και ταυτόχρονα έδειχναν και στον κόσμο το «αντίπαλο δέος» που έπρεπε να ενισχύσουν για να απαλλαχτούν από τον Γαβότση. Και αυτό έγινε.

 Οι άλλοι υποψήφιοι δεν «διάβασαν»  καλά την απλή αναλογική. Νόμιζαν ότι απλή αναλογική σημαίνει να μην ασκείς κριτική.  Και  πέσανε «θύματα» του λεγόμενου «πολιτικού πολιτισμού», που τον χρησιμοποίησαν ως πρόσχημα για να μην ασκούν την παραμικρή σχεδόν κριτική στη διοίκηση Γαβότση. Κι αυτός να λέει καλά λόγια για αυτούς. Αυτό όμως  αποτέλεσε και την χαριστική βολή. Όποιον ακουμπούσε ο Γαβότσης τον «μόλυνε» με την δυναμική της ήττας του. Και απλά τους πήρε όλους μαζί του, εκτός από τον Σκαρλάτο και τον Τσακίρη, που τους  είχε απέναντι.    

Οι τελευταίες δε ευτελείς επιθέσεις εναντίον του Τσακίρη, ήταν η  σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι της αγανάκτησης και έφθασε η αποδοκιμασία του Γαβότση στο Ωραιόκαστρο στο  80%. Σχεδόν το τερμάτισε.

Κάπως έτσι έφυγε νύχτα και πριν ολοκληρώσει τη θητεία του, ρίχνοντας μάλιστα και τη γνωστή μαύρη πέτρα πίσω του.

Για να καταστεί δε κατανοητό το μέγεθος της ανακούφισης που θα ένιωθαν οι δημότες του Ωραιοκάστρου άμα μάθαιναν το φευγιό  του Α. Γαβότση, αρκεί να αναλογιστεί κανείς ότι εάν το γνώριζαν θα χτυπούσαν σίγουρα και τις  καμπάνες.

 

Μοιραστείτε το άρθρο!!!

    Σχολιάστε

    Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν κοινοποιείται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

    *


    − 5 = 2